Slovenian / Basque / Bulgarian / Catalan / Croatian, Serbian / Czech / Danish / Dutch / English / Finnish / French / German / Italian / Latvian / Macedonian / Polish / Portuguese / Spanish / Swedish /

 

Slovenian - http://www.e-knigi.com.mk/01poetry/mozetic/sodrzini.asp?lang=mac

top

 

Basque - www.eibar.org/blogak/volga/82#more

top

Bulgarian

какво те тегли на другаде
в какво изобщо се състои разликата, не са ли
езерата и полетата и тук, и там еднакви
и усмивките, и целувките, и телата
ли не са? ако си с пръсти срещу друга кожа в тъмното
или ако думите са винаги едни и същи,
или ако са страстите до крайност изхабени
какво безумие, че бягството e само външно
и надеждата е нереална –
униформата със униформа си прилича, ботуша
със ботуш, сърната със сърна,
морето със море и езика със език, гърдите със гърди,
болката със болка –
и после - колко ботуши, колко
морета, колко гърди, колко болки
тук има само една единствена, дълга, остра
там има само една единствена, дълга, остра.

Превод от словенски език: Илка Енчева

***

Виждам го до стената
да се оглежда изгубено
чака, привидно само учудено
след което се започна и уговарянето
все по-подробно и продължително,
че се питам дали изобщо ще се стигне до някъде
бавно и неотстъпително всичко това
все по-малко ме привлича и понеже той продължава
се опитвам да го придърпам към себе си
колебае се, сякаш не познава извинението
най накрая приема, вероятно
влакът е отпътувал или иска да разгледа книгите
и пак слушам какво ли не
гледам часа, искам
да съм в леглото с него или
въобще да го няма–
докато още лежи, сякаш не знае
спокоен е, а аз, който толкова
исках топлината на кожата, без да знам
чакам съня
и не трепвам.

Превод от словенски език: Илка Енчева

***

виждаш ли през тъмнината пръстите,
усещащ ли как прилепват към твоята
кожа, как треперят от неудържима
енергия, сила, която ги влече по-дълбоко

или как притискам устни към твоите
как към теб се присланям с цялата мощ
виждаш ли през тъмнината тази преданост
мир и концентрираност, поле след дъжд

и защо се сепваш, ако тръгна нанякъде
ако се върна от нощта изхабен
или виждаш през тъмата смърт

не, не бих я донесъл със себе си
в мен , в теб покълва вече цялото време
в нас расте като цвете в полето.

Превод от словенски език: Илка Енчева

***

почти полунощ е и безмълвно гледам пред себе си
в мрака, от деня не остана и
спомен, нито сън от нощта, хубав
или тъжен, сякаш времето стои

напразно се опитвам да пробудя твоя образ
напразно спомените, сякаш са заминали
прииждат през тъмното все по-малко ръце
и въздишки, все по-малко хора любими

опитвам се да пробудя всички чувства
следата красота, когато любовта отмине
онзи мирис, вкус;празнотата вее

страшна, когато стоя върху широкия бял
крайбрежен пясък и се спуска мъгла
и не виждам, не усещам нищо повече.

Превод от словенски език: Илка Енчева

***

Страхувам се от любовта със теб, но
не защото се боя от смъртта
разпадането, влажната земя, или
дългите раздели, прекалено малко усещаш

все прибързано отваряш нова рана, казваш
празна мисъл и поваляш всичко
пред себе си, като ураган отнасяш
студен и чужд като живота

страхувам се, когато ходя из града,
че ще падна, че ще се разпадна в нищото
че натискът ти със земята ще ме изравни

реката ще прелее, слънцето ще падне,
главата ми ще експлодира, мечтите
ще умрат, страхът ми по-голям е от света.


Превод от словенски език: Илка Енчева

***

дълга кокаинова линия из Любляна,
тихи звънци и шейни през руини
препускат, води черен елен
и в мъглата се спуска – и после какво?

Любляна, убежище на психопати,
няма как да не я разпознаеш на картата:
от едната страна австрийска чакалня,
от другата италиански старчески дом,
долу са само още затворените отделения:
сектор Б и онези, които си мислят, че са герои,
напразно стълпотворение от коли,
няколко трамплина за скокове на дълбоко,
деца, които се разхождат обезумяло в гората,
пияници вървят напред и някъде спря
влакът, който зад решетките ги отвежда,
всичко е като разграден двор
за мъже, бели, словенци, със съпруги...
пред очите ни танцува целият град,
когато двамата като ударени из него се скитаме,
смъркаме поперс и се кикотим,
как иначе всичко би могло да премине,
как белите престилки ще опровергаем
и ще ни позволят да се мотаем наоколо,
над мен се надвесваш и казваш:
Аз съм психопат
стани, стани да вървим напред,
погледни марионетките пред кафето
и на пазара, какво разнообразно предлагане,
грозните хора се клатят зад сергиите свои
и по реката всякa година пускат
мечтите си и надеждите си за здраве,
повръщане, повръщане зад къщата,
ти целият зелен си като дракон върху мост,
прегръщаш ме, пак ме отблъскваш, сякаш
в главата ти неуловими сили
враждуват и слушаш учения,
чиито интелект ти сочи
балони, машини, тълпа, която пълзи,
всичко в земята те удря
и не знаеш как би могъл да се обърнеш.


Превод от словенски език: Илка Енчева

top

 

Catalan - www.barcelonareview.com/25/c_bm_trans.htm

top

Croatian, Serbian

LEPTIRI

1
putevi su prazni, samo mostovi idu uz drumove
nema kuća, pokrajine, šumećih šuma
ogroman kolut vijuga iznad mene
da me digne, rastrgne.

7
usne više ne možeš da pomeriš, da bi rekao
oči da okreneš da bi video, prste da ispružiš
da bi dodirnuo, padaš u sebe, urušavaš se
u pre, u posle, u vrtlog bez povratka.


26
svake noći samo slušam, u telefonu
tuđe čežnje i na nebu
bombarderi huče u dalj, ujutro
se zavlačim u omamu, da gledam boje, neme.


31
mostove zameniše mostići, po parkovima
su grobovi, deca prave pištaljke
od kostiju i sviraju uveče
kako tužna pesma o nestalim brodovima.


39
rekom bih se spustio u grad
ali s jedne strane vojska, sa druge smrt
tu i tamo poneki patrljak zida, cipela
ili komadić pisma vetrom u dalj.


44
prazna trka po gradu, eksplodiranje granata
gomile leševa, pevanje u crkvi, duge zmije
prema domu, oborena srna, novi komad
tvoj ledeni poljubac – i odmah je veče.


47
tebi bih se vratio, čisto i odsutno ostrvo
kravama koje se pomeraju po padini
senkama u moru, dugim zvižducima sunca
tebi bih rekao da je sve uzalud.


51
kako je jutro tiho, nema grmljavine bombi
ni živih ciljeva, mačor i drveće prazno
na periferiji grada vuk izgladneo, plače
šapama se krije, kao što se oblak razlije.


52
veče neću dočekati, kažeš, uzimaš praznu
knjigu, cepaš list za listom i bacaš ih
u reku, svakom šapćeš: nikad više
kao munja koja nebo para.


54
susedova porodica ugljenisana u podrumu
nemaju lica, samo zrnca pasulja
pred sobom na stolu i kroz prozore gledaju
kako cvetaju trešnje, crvene, sve hrskave.


58
čuješ bubnjeve u mraku, dođi u šumu, dete
kod majmuna i zmije, ništa ti ne treba iz sela
dođi, oslobodićeš se svetih ratova, svetla
iza sebe ćeš ostaviti samo pregršt bola.


64
uveče dok pljušte bombe gomila ljudi
peva na mostovima da bi ih odbranila
a ti ispred kamina prelistavaš knjige, ponešto pročitaš
bacaš u vatru i samo šapćeš: to je ludilo.


65
možeš li da zamisliš da si vodio ljubav u prostorima
kojih više nema, da si sedeo na trgovima
šetao šumama, govorio jezike
smejao se, plašio decu koje više nema.


66
gledam izveštaje, grickam čips i sva ta krv
prolazi, čudim se šarenilu, zevam
dok me ne izbezumi sitna muva
seda mi na ruke, glavu, u meni ubija mir.


69
dok bežiš noću, ko zna gde, dok se kriješ
nisu vukodlaci, ni orkan, neprijateljska vojska
samo oči, zapališe ti kuću, ubiše psa
i ko te vidi baca kamen na tebe.


70
sused seče glave, odire ih i pred kućom
veša kao lampione, njihove osmehe
širi ekserima, za oči lepi svetle zvezde
koje svetlucaju u noći kao svici.


72
komadić bombe leptiru je ranio krilo
nemoćan leprša, krije se u pukotine
kao da se stidi za psa bez noge, trulo voće
za mene koji bih rado propao u zemlju, sakrio se zauvek.


74
tišina je kad beže ptice, srne, sati
gradovi ostaju ruševine, vetar se plaši
i nije ništa, praznim pogledima nemamo šta da kažemo
nemamo za šta da živimo, kad je sve otišlo.



95
duga crta kokaina po Ljubljani
tihi zvonci i sanke jure kroz
ruševine, crni jelen vuče
tone u maglu - i šta posle?

Ljubljana, utočište psihopata
ne možeš je promašiti na karti
s jedne strane austrijska čekaonica
sa druge italijanski dom staraca
dole su još samo zatvorena odeljenja
trakt ''b'' i oni koji sebe smatraju junacima
prazno sudaranje kola
nekoliko odskočnih dasaka za skok u dubinu
deca koja bezumno lutaju šumom
pijanci stalno i gde staje
voz koji ih odvozi iza zidova
sve otvoreno kao livada
za muškarce, bele, slovenačke, sa ženama
ceo taj grad pleše nam pred očima
dok naduvani skitamo po njemu
vučemo popers i cerekamo se
jer kako će sve otići
kako su beli mantili zatajili i
dozvolili da to ide okolo
saginješ se ka meni i kažeš:
Ja sam psihopata
ustani, ustani da idemo dalje
pogledaj te lutke ispred kafane
i na pijaci, kako bogata ponuda
ružni ljudi ljuljaju se iza svojih tezgi
i niz reku svake godine puštaju
svoje snove, nade u izlečenje
povraćanje, povraćanje iza kuće
sav si zelen, kao zmaj na mostu
grliš me, opet guraš, kao da
u tvojoj glavi tuku se sile
neuhvatljive, i slušaš naučnika
koji ti u svojoj pameti naređuje
baloni, mašine, masa koja mili
sve te zabija u zemlju
i ne znaš kako bi se okrenuo.


Prevela sa slovenačkog Dragana Bojanić Tijardović.

top

Czech

Brane Mozetič : Banality


***
Pátek je den, kdy pomyslíš na smrt. A proto
musíš ven a máš dost všech bolestí,
utrpení, ten masochismus, neustálé
narážení do zdi. Zkouřený a opilý
jezdíš z klubu do klubu. Ani
nevíš, s kým se líbáš. Obličeje se
rozplývají. Popadne tě, že bys někoho odvezl
domů, ale potom na to zas zapomeneš.
Zastaví tě policajti a řeknou ti, že
jsi opilý a že musíš dál pěšky.
Kámoši tě odtáhnou do další
díry, kde se ještě víc zkouříš a
opiješ. Je tma. Stáhli rolety
a doufáš, že ráno nikdy nepřijde.


***
Nedali mi nic, co by mi pomáhalo
vytrvat. Žádnou víru, abych mohl doufat,
kát se, prosit a být spasen. Žádnou
lásku, abych ji rozhazoval po okolí. Abych
jen stále nenarážel, neškemral o
pozornost, něžnost, o ruku, jež by mě
vášnivě objala. Nedali mi staré
zvyky, obyčeje, všechny dny jsou stejné a
na žádný zvlášť nečekám, netěším
se. Dali mi schopnost prožívat bolest už při zachvění listu
a zároveň ji snášet. Se semknutými rty.
Dali mi odměřenou přesnost, která každou
chvíli udeří, že se zvrátím do propasti.
Dali mi svět, po kterém bloudím,
a který necítím. Vidím jen plno lidí,
kteří podlehli. Oblékli si trička
s nápisem: I´m nobody. Who are you?
Potkáváme se na ulici, v práci, v kině,
v hospodách a tak se bavíme,
ptáme se a odpovídáme. A bolí to.
Ale jinak to neumíme.

**
Nevím, proč jsem si na tebe vzpomněl. Byl jsi první,
koho jsem políbil, ačkoli jsi byl příliš opilý, abys
o tom věděl. Já jsem ale prožíval
nesmírnou bolest a štěstí. Jen co jsem se tě dotkl,
prahl jsem po tvých pohledech a lehce jsem tě hladil
po zádech. Nevím, jestli jsem někdy pomyslel na sex s
tebou. V podstatě jsem si to ani nemohl dost dobře představit.
Začalo to tehdy, když jsi mě chtěl svézt na kole.
Rád bych byl tvoje holka, myslel jsem si, protože jsem si nemohl
pomoct. Ty by ses o mne staral, rozmazloval mě, po večerech
bychom se scházeli o samotě, drželi se za ruce a červenali se.
Tak se to ale všechno otočilo. Podívej, protože jsi neměl rád ty
pocity, jsi teď ztučnělý a znuděný. Jestli si
někdy na mě vzpomeneš, asi se ti udělá špatně. A,
díky, jinak bych teď neseděl v prádelně, nečekal,
až se prádlo vypere, když venku prší, kolem skáčou
Číňané, stroje rachotí, čtu básně Kiliána a
neuvědomuji si, že se léta trhavě otáčejí.
Každou chvíli se pokouším vrátit do našich časů, jako kdyby to bylo
vůbec možné, najdu nějakého teenagera, co by
mě rád vozil na kole. Staral se o mě a držel mne za ruku.

**
Milá Anno, Lublaň je jak zlá noční můra. První, co
tě v tom městě napadne, je, že by sis podřezal
žíly, nebo utáhl smyčku kolem krku, nebo skočil z
mrakodrapu. Musel bys být pořád opilý nebo zkouřený,
abys to vydržel. Přátelé nejsou přátelé, známí
nejsou známí, milenci nejsou milenci, matka není matka,
otec není otec, žena není žena, zem není zem, vše si hoví
v prázdnotě, jež je bez konce, vidiny, duchové,
zrůdy, voda není voda a vzduch není vzduch, oheň není oheň.
Milá Anno, tvé město je konec světa,
bez jakékoli naděje, je přežíváním, je pekelnými
mukami, je svíráním v žaludku, je koncentrací všech
negativních sil, které směřují jen k tomu, že z tebe
udělají blba, postižence. Lublaň, pěkně
znějící had, jež ti něžně obtočí tělo, pomalu,
s pocitem, že ti ubývá vzduchu a nemůžeš se
před ním zachránit, všude jde s tebou, leze za tebou,
tak pestrý, neškodný. Zmiz, ponoř se do
močálu, vrať se zpět do bláta, navždy,
zachraň nás.

**
Noci jsou dlouhé a nepřinášejí spánek. Ležím ve tmě,
naslouchám každému šumu, když se ozvou kroky,
začínám být nervózní, zda je bude doprovázet chřestění zámku.
Potom se temnota uklidní, střídají se vidiny a opět nové
šustění. Tak to jde celou noc, krátké výjevy vášnivých
snů, až cítím svou kůži, své tělo, jež tě čeká.
Když se, uprostřed noci, kroky nezadržitelně přibližují,
srdce zrychleně tluče, klika se pohne. Vidím,
jak se opile potácíš, jako bys nevěděl, kam jsi
přišel. Svlékneš se a ulehneš vedle. Tehdy se nervy
uvolní, hned když ti hlavu položím na
prsa, vše skončí. Ty pak zamumláš: Proč jsi vlastně
ještě vůbec se mnou? Vždyť z toho nic nemáš! Mlčím.
Chceš odpověď a něco opile mumláš. Tisknu se
k tobě a právě teď nemohu usnout. Noc je
dlouhá. Začne cestování. Úplně na kraji jsi ty, ve
spánku mi unikáš, já ale lezu k tobě, za mnou pes,
jenž se tiskne ke mně, takže je polovina postele zcela
prázdná. Tak cestujeme a nikdo ničemu nerozumí.

Brane Mozetič vydal do současnosti deset básnických sbírek (Zaklinjanja (Zaklínání), Mreža (Síť), Obsedenost (Posedlost), Pesmi za umrlimi sanjami (Básně za mrtvými sny), Metulji (Motýli) …, za poslední – Banalije (Banality), obdržel Jenkovou cenu, cenu za básnickou sbírku roku), knihu povídek Pasijon (Pašije), román Angeli (Andělé) – vyšel také v chorvatském překladu) a román z raverské scény Zgubljena zgodba (Ztracený příběh). Uspořádal dvě antologie homoerotické literatury, několik výborů současné slovinské poezie v angličtině, francouzštině a španělštině a přeložil mnoho francouzských autorů (Arthur Rimbaud, Jean Genet, Michel Foucault, Nicole Brossard a současnou francouzskou poezii). Jeho dílo bylo vydáno v časopisech či výborech ve dvaceti zemích. Dlouhá léta byl důležitým aktérem hnutí gayů, nyní je v první řadě redaktorem dvou edičních řad (Aleph a Lambda) a promotor slovinské literatury v cizině (při Centru pro slovenskou literaturu). V poslední době vyšel výbor z jeho poezie ve francouzštině (Obsession, Quebec, Ectris des Forges 2002) a italštině (Parole che bruciano, Faenza, Mobydick 2002), v tisku jsou knihy ve španělštině, angličtině, makedonštině a portugalštině.

Přeložila Hana Chmelíková

top

Danish

* * * (kaj drugam te vleče)

hvad trækker dig andetsteds hen
hvad er det egentlig der gør forskellen, er ikke
søerne og markerne de samme her som der
og smilene og kroppens kys,
er de ikke? når fingrene
i mørket rører en anden hud
og når ordene, altid de samme
og de tyndslidte lidenskaber
hvilket vanvid, når der ikke er andet end flugt
og uvirkeligt håb,
en uniform er lig en uniform, en støvle
en støvle, et rådyr et rådyr, et hav et hav,
en tunge en tunge, et bryst et bryst,
en smerte en smerte -
og så, hvor mange støvler, hvor mange
have, hvor mange bryster, hvor megen smerte
her er bare èn, endeløs og knivskarp
der er bare èn, endeløs og knivskarp.

* * * (vedno več življenja)

mere liv øger altid smerten
skarp, i en evig trængsel over gaderne,
lange gåture hånd i hånd
gennem skove, langsom svømmen ned ad floden
hvor du fornemmer bredderne og ikke kan modstå
strømmen, der er flere og flere kys, afskeder, flere
ord, løgne, mere usikkerhed
i skridtene, færre muligheder for at trække sig tilbage
mindre håb, færre lysende øjeblikke
floden, din uhyrlige kraft, svimlende
du kværner mig hen over stenene
og spytter mig ud i havet, til fiskene
til de badende, din smerte er større,
dybere, mørk, blandes med salt, ætsende
fortærer kroppen, de sidste stykker
af et uafhængigt, frodigt liv
udhuler en plads til angsten, uden ophør.

* * * (vidim ga ob zidu)

jeg ser ham stå op ad muren
han stirrer som fortabt
venter som om han undres
begynder så at snakke
mere og mere vidtløftigt, det trækker ud
jeg spørger mig selv om det fører til noget
langsomt og sikkert mister
jeg lysten, han bliver ved
forsøger at få ham med hjem
han tøver, som om han mangler en undskyldning
men beslutter sig til sidst,
hans tog er vist lige kørt og
han kunne jo også se mine bøger
og igen lytter jeg til en hel masse snak
jeg kigger på uret, ønsker
at gå i seng med ham, eller
at han slet ikke var til -
selv da han lægger sig, som om han ikke ved,
er han rolig og jeg, som har længtes
efter varmen fra en andens hud, som om
jeg ikke ved, venter på søvnen
rører mig ikke.

* * * (ko prispem, močno razširiš roke)

når jeg kommer er din favn vidtåben
du higer efter ømhed, kærtegn
og kys, rækker ud efter mine hænder
længes efter min mund, vil have mere og mere

jeg tager tøjet af dig, har dig på skødet og kysser
dig som et barn der vil vokse op og rejse væk
nogen gange ser jeg mærkerne
af andre tænder, skrammer, nogen gange spyt

som jeg sender ind i dig som saft
vi går på en mark og du holder fast i mig
standser, kryber ind til mig, hvisker

jeg er glad for dig, du ryster, det er så koldt
bukker dig ned, rører ved jorden,
kigger på mig, den kalder, siger du stille.

top

Dutch

Dichten voor de gestorven dromen ( Pesmi za umrlimi sanjami )

Vertaling: Santiago Martín Martín en Baukje Ojdani -van Popering


er zijn dingen die je niet uit kunt spreken
er zijn dingen die je niet durft
die je niet kan, die je niet mag
zelden ontglipt er een tedere zin

als ik de kou dichtbij voel
zijn er leugens die in je huid
sporen, blauwe plekken, schrammen achterlaten
die wekenlang in het oog vallen

er zijn woorden die je verbergt
met schaamte fluistert, je drukt me tegen je aan
en vraagt met grote ogen

nauwelijks hoorbaar, bevend
of je me dan nog lief zult hebben
of ik echt zal moeten sterven.

***

‘t is mooi als je op mijn schoot zit
mijn vingers gaan door je haar, je bent stil
je kijkt voor je uit, naar de leegte voor je
waarom huil je, zeg je, je strekt je hand uit

naar mijn gezicht, streelt het zachtjes
je maakt zacht verwijten, je probeert
om honderd, duizendmaal te vergeten
dat je me zou willen pakken en meenemen

je kunt niet alleen zijn, je bent te bang
er komen teveel beelden, angst
dat ze door stof bedekt worden, stilte, dat de aanraking

koud zal zijn, de huid hard, de hand
onbeweeglijk, de kus kil, dat niemand je
niet meer zal kunnen warmen.

***

dan komt de dood en voor het laatst
wil je met me vrijen
dat ik in je zal zijn, als je heengaat
dat ik je op een golf de verte instuur

je vraagt me om je vast te houden, zodat
het zand je niet meevoert, zodat de wind
je niet meeneemt in een droom, zodat je me
blijft voelen, mijn hartslag blijft

horen, ‘t laatste uur, de laatste
druppel uit m'n mond drinkt,
je smeekt me je te volgen omdat je bang bent

voor het donker en de eenzaamheid, de kou
die in je botten dringt en de stilte zonder mij
op de dood lijkt; kom, zeg je.

***

het schemert, bijna geen vogel is
meer te horen, regen valt op de gezichten
een sombere dag, de hemel is gedaald
de vissers klimmen in hun boten

de bladen van de boeken krullen door
het vocht, in je mond rust een vreemde tongval
die je niet kent, die je niet begrijpt
je voelt enkel warmte, een natte huid

en het weten dat jullie elkaar nooit
zullen begrijpen, weg zullen
glijden, kijkend naar de hemel tot

de nacht valt, stilte, niets
en als je vertrekt, zal de mond leeg zijn,
eenzaam, en er zullen druppels bloed uit vloeien.

***

ik ben bang voor de liefde met je, weet je
niet omdat ik bang ben voor de dood
de ontbinding, de natte aarde, of
lange scheidingen, je voelt te weinig

veel te snel maak je wonden, zeg je
een holle gedachte en breek je alles
voor je af, als een orkaan neem je al
het vreemde en koude mee, als het leven

ik ben bang dat als ik door de stad loop
ik zo maar val, in het niets stort dat
een last, gelijk de jouwe, me ter aarde drukt

dat de rivier ophoudt te stromen, de zon
valt, mijn hoofd barst, mijn dromen
sterven, de angst is groter dan de wereld.

***

kom en laat alles liggen, ontdoe me
van mijn kleren, rustig en teder
alsof het voor ‘t laatst is, leg me in ‘t water
spoel mijn huid af, zodat ik de zachtheid

van je handen voel, en kus me innig op m'n
mond zoals niemand dat kan, kom bij me
liggen, ik geef je m'n aderen, borst, dromen
voor deze vrede, die mij onbekend was

ik wacht, van geen belang zijn de tijden die
nog zullen komen, nieuwe pijnen, nieuwe
dromen en de leegte der lege akkers

alles is betekenisloos, mits je komt
me omhelst, en zegt, kom, ga slapen –
kom ‘ns, fluistert als ik naar je kijk.

***

ik zou willen vluchten, me verschuilen want
als je komt, is ‘t te laat, dan lever ik
me over aan je lippen, tanden,
schimmen en angsten, er is

iets dat rafelend als zijde zich uit
de hemel laat zakken, langzaam, het gezicht
bedekt, alle nervositeit laat verdwijnen, als dromen
als de zee die je meevoert

naar de verte, ik zou alleen willen zijn,
ondergaan, naar de diepte zinken
vergeten wil ik, mezelf en jou uitwissen,

en in de verte en in de diepte is alles
schoon, helder, als de sneeuw
mijn gezicht bedekt, me verbergt, stilte brengt.

***

ik droomde dat je stierf
de lege kamer, het overhemd
de kapstok, en om mij heen
steeds meer ruimte, meer stilte

staande voor het open raam, keek ik
naar buiten, de duisternis in, urenlang, wachtend
op je roep, ik was bang
om in te slapen, om mijn oogleden te sluiten

ik telde mijn vingers, knopen, telde de voetstappen
staarde in de nacht, bevend fluisterde ik
en joeg ik alle beelden met jou weg

ik droomde dat de dromen gestorven waren
dat we de diepte in gleden, alleen
leeg, en dat je er niet meer zou zijn.

***

sorry dat elke dag hetzelfde is
en dat ik altijd dezelfde ben
dat alles niet elk moment verandert
zoals beelden op het scherm, als

de schokkende ritmen van muziek of
tekens, als je als een gek op de toetsen pingelt
de dromen zijn al dood als je me aanraakt
en me omhelst, mijn huid is niet anders

mijn spieren, mijn gezicht veranderen niet –
je weet niet wat te doen, je blik is leeg
alsof er iets door je vingers geglipt is

alsof iets van de aardbodem verdwenen is
en je weet dat het om het even is
of je leeft, of het dag of nacht is.

***

als je er niet meer bent, de deur is dicht
de luiken zijn toe, alleen stilte
duister, leegte rondom, urenlange
onbeweeglijkheid van de handen, het gezicht

de zee heeft vergeten te golven
de sterren te gloeien, de wind te zingen
en vrienden weten niet meer
waar je woont, de mond troost niet

niet langer een scherpe pijn in de borst
de afdrukken van de tanden verdwijnen uit de huid
trillende ogen zonder kringen

zoals ooit, vroeger, toen er nog
geen angst was, de eenzaamheid niet ijskoud
en het verlangen niet zo ziekelijk was.


top

 

English - http://www.rattapallax.com/fusebox_02slovenia.htm

top

Finnish - http://www.kolumbus.fi/kari.klemela/Mozetic.htm

top

French

OBSESSION (Ecrits des Forges, 2002) - extraits


CONJURATIONS

***

il se fait jour et je continue à t'embrasser
la peau, de rosée, nette, qui sous la langue
s'éveille encore - je me lève à côté de toi
et je ne peux pas me lasser de regarder la beauté
en ces rayons bleuâtres du matin
des poils noirs, à l'oreille je te souffle des mots
les plus savoureux et excitants, que puis-je
faire de plus avec ma vie qu'aimer
je me tords en travers de toi avec toute la faiblesse
de l'énergie, êpuisé déjà, mais je persiste, au soleil
c'est encore plus beau de caresser, de flatter les mains
les pieds échauffés, mordre les épaules, les seins
se replier avec la tête entre les jambes et
arracher la volupté, j'entends tes cris
tu es là encore, reste, il n'est pas temps
la mort peut attendre - quelle jouissance de la douleur
quand je pénètre en toi, tu te couches sur moi
je te sens et serre contre moi, on est tout
dans la sueur, le frisson, la chaleur, dans la salive,
la glaire, tout dans les corps, dans l'amour.


Traduit par auteur et William Cliff


***


là-bas devant la porte un garçon s'appuie
en châle vert, en image du printemps
les cheveux blonds voltigent sur son front
il marche dans la rue, en secret il jette ses regards sur les fenêtres
la nuit tombe déjà et je n'ose pas
bouger, allumer la lampe, remuant
ah, Garcia, devant la porte un garçon m'attend
il apporte des cadeaux du pays lointain
avec ses doigts il lisse ses lèvres, saignantes
ses mains sont noires de la terre, ses yeux
sont moites de la mer, il me cherche des yeux
ah, Garcia, je l'ai pressenti, il ne part jamais.


Traduit par auteur et William Cliff


***


minuit est passé, je me lève tranquillement, m'habille
sur l'escalier, et par la route je monte,
je choisis les rues, vers le pont par les voies
nombreuses je marche à peine remarqué le long du parapet
où dans la cavité les trains font du bruit, je regarde les toits
qui se pressent, et les lumières, au loin, le chemin est long
à droite à gauche, dans le rythme permanent des rails j'essaie d'entendre
les gazouillements d'oiseaux du parc, vide et sombre -
je sens cette angoisse et je m'appuie sur le comptoir
d'un bistro, tout lentement je bois dans le glissement
des sons des jeux, des gens, la fumée s'entortille à la musique,
les pieds frappent le sol, je reste sur le pont,
le vent souffle par les grilles, je rentre, je me déshabille
je me couche nu sous les draps, je suis un homme qui fixe
en paix le plafond, garde les sons des vies anciennes,
c'est toute la sorcellerie, c'est tout l'art.


Traduit par auteur et William Cliff



***


quels sont les liens que tu formes, quelles
racines, il n'y a rien, rien, tout passe
et ta langue est sans effets, ton sourire sans bonheur,
tout désolé, dans l'horreur d'être, des recherches,
tu découvres maintenant la vraie image lorsque
tu as écarté les couches des siècles et au-dessous
la course sans fin à travers les champs, les bois,
la recherche des aliments et des contacts corporels
et la solitude, quand l'éclair te chasse
quand les peuples inconnus te suivent avec les lances
et une grêle de pierres te terrasse,
balafré, voulant encore vivre
regarder les oiseaux mystérieux qui survolent le marais
s'étonner de cerfs sveltes, les chasser
sentir la douceur de la boue sur le pied et aimer
des femmes, des hommes, élever des enfants
n'oublier pas tout cela encore
ne cesser de glisser d'un terrain
d'un corps ailleurs, quelque part,
toujours seul, quand le pays t'est inconnu
et quand tu vois des visages pour la première fois
- toi, seul, le vrai, sans mensonge.


Traduit par auteur et William Cliff



LA GRILLE



***


quand le samedi après-midi tu dors en travers du lit
et quand le soleil caresse ta peau avant qu'il
soit submergé dans la mer, je me fais aimer contre ton épaule
avec la main je lisse ta poitrine, alors que me saisissent
les tressaillements, le frisson, les soupirs me poussent dans la démence
et je ne m'efforce plus d'être calme, ou sobre...
sur ton ventre des poils doux, ce muscle
sous ta tête, dans ta main soudainement un couple
d'êtres glissants, froids, en forme de prunes
à côté du membre, qui fatigué s'est renversé
sur la hanche, désirant la chaleur de la bouche, de la cavité
tu me regardes, tu ris, quand tout mouillé
je m'étends vers ces pieds, vers ce torse, vers ces yeux
et cette pression de la passion, j'halète à peine
et la pulsion crève sur les seins et la tête cuit tellement
que je serais projeté par terre et heurterais
et rebondirais sur le sol, foudroyé, calme.


Traduit par auteur et William Cliff



***


ô blanc que j'aime et qui es ma passion et ma mort
blanc qui t'étends comme de longues couronnes d'écume dans la rivière
qui passes de l'éjaculation jusqu'à l'écorce fine, toute
sèche, écailleuse, blanc en craie, en feu,
blanc en glissement plus bas, plus profond,
à la tension du corps qui croît, svelte,
dans le rythme des esclaves, des anciens pousseurs de bateaux,
dans la sueur qui coule sans cesse, blanc comme les contes
maudits et les pièges de la fin, comme le tannage
de la cendre grise, un léger vent nocturne, blanc en élévation suprême
de la membrane quand la main se lève à peine et l'oeil
remarque des ombres, quand le corps ne peut plus tenir
et qu'il secoue seulement ses membres, sang blanc, lune blanche,
sanglotement long au printemps, où es-tu blanc, que je te puise
dans mes paumes, que tu ne te perdes entre mes doigts,
dans les pores, dans la terre, dans le vent, où es-tu blanc?
où cet isolement en évaporation, d'ici, de maintenant,
prends, blanc, viens, étreins-moi en toi,
verse-moi comme de l'eau, blanche, sèche.


Traduit par auteur et William Cliff



***


hier ils ont dressé un lit dans une chambre spéciale
ils m'ont déshabillé et enfermé une femme nue avec moi
j'ai senti son haleine chaude contre ma hanche
et d'innombrables yeux verts dans la douce lumière
qui épiaient les gestes, les pensées, les rêves,
une autre fois ils ont amené un fringant jeune homme
à peau luisante et membres solides et ils ont attendu
ah, sueur, cette peur, ces cris en moi et
derrière, des fils électriques, une chaise, une théière -
finalement je me suis serré contre un cerf chaud
qui ne respirait plus, seulement du sang coulait encore de
ses veines, de temps en temps un de ses muscles
tressaillait, l'odeur de la forêt était
encore sur lui, de la terre humide sur ses sabots,
je restais collé à lui et j'attendais, j'attendais,
des yeux toute la nuit par les lucarnes nous ont scrutés.


Traduit par auteur et William Cliff


***


qu'est-ce qui t'attire ailleurs?
au fond où est la différence, les lacs, les champs
ne sont-ils pas ici et là pareils
et les sourires les baisers 1es corps
ne le sont-ils pas aussi? quand la nuit sur l'autre peau
avec les doigts ou quand les mots, toujours les mêmes
ou quand les passions, usées jusqu'au bout -
quelle démence! qu'il ne reste que la fuite
et l'espérance, irréelle -
l'uniforme à l'uniforme ressemble, la botte
à la botte, le cerf au cerf, la mer à la mer
et la langue à la langue, la poitrine à la poitrine
la douleur à la douleur -
et puis, que de bottes, que de mers,
que de poitrines, que de douleurs,
ici ce n'en est qu'une seule, longue, mordante
là aussi ce n'en est qu'une seule, longue, mordante.

Traduit par auteur et William Cliff




POEMES DERRIERE LES REVES MORTS


***

il y a des choses que tu ne sais pas dire
il y a des choses que tu n'oses
que tu ne peux, que tu ne dois pas prononcer
rarement une phrase douce s'échappe

quand je sens approcher le froid
il y a des mensonges qui laissent
sur ta peau des traces, des bleus, des égratinures
qui sautent aux yeux pendant des semaines

il y a des mots que tu caches,
que tu murmures timidement quand tu m'embrasses
et me demandes avec tes grands yeux

avec une voix toute basse, tremblant
tu m'aimeras encore
ou faut-il que je meure.

Traduit par Mojca Medvedšek et Jean-Paul Daoust



***

quand tu te lèves et quand tu pars, je dis
laisse-moi tes mains, pour que je les tienne,
les caresse, laisse-moi tes jambes pour qu'elles
me cachent, qu'elles m'emportent

debout, tu me regardes, tu parles
ne pleure pas, la terre tourne
les étoiles s'éteignent, tu ne vois plus
et tes souvenirs ne te feront plus aucun mal

quand tu te penches pour me donner un baiser
je murmure, laisse-moi au moins ta poitrine
pour que j'y appuie ma tête et m'y endorme

laisse-moi au moins tes yeux pour que je les regarde
laisse-moi ton sourire, laisse-moi au moins
une larme pour que je m'y noie.

Traduit par Polona Tavčar


***

j'ai peur de faire l'amour avec toi, tu sais
non parce que j'aurais peur de la mort,
de la décomposition, du sol mouillé
ou des longues séparations, tu ne sens pas assez

tu blesses trop rapidement, tu prononces
des pensées vides et tu détruis tout
devant toi, comme un ouragan
tu emportes étrange et froid comme la vie

j'ai peur de tomber, quand je marche
dans la ville, j'ai peur de m'écrouler en rien,
que la pression comme la tienne m'écrase

que la rivière ne déborde, le soleil
ne tombe, la tête ne se casse, les songes
ne meurent, la peur est grande, comme le monde.

Traduit par Mojca Medvedšek et Jean-Paul Daoust



***

je songeais que tu étais mort
que la chambre était vide, la veste
la patère et autour de moi de plus
en plus d'espace, de silence

j'étais debout à côté de la fenêtre ouverte, je regardais
dehors, dans l'obscurité, des heures, j'attendais
que tu m'appelais peut-être, j'avais peur
de dormir, peur de fermer mes paupières

je comptais les doigts, les boutons, comptais les pas
je fixais la nuit, murmurais dans les frissons
et je pourchassais toutes les images de nous

je songeais que les rêves étaient morts
que nous glissions dans les profondeurs, seuls
vides et que tu ne reviendrais pas.

Traduit par Mojca Medvedšek et Jean-Paul Daoust

***

ne lève pas des rideaux, mon amour
pour que la lumière ne pénètre pas jusqu'à nous
et le jour ne détruise pas les rêves
serre-toi silencieusement contre moi

pour que le soleil n'entende, le temps
ne s'en aperçoive que nous nous perdons dans les baisers
et peut-être il passera, ce vieux convoiteur
qui transforme tout en poussière

par les touchers fais-moi comprendre tes
pensées, par les morsures les désirs
et si une fois tu as envie de crier

rappelle-toi que tout ce qui nous entoure
guette à rider la peau, refroidir la braise
la transformer en cendres comme le sang que tu lèches coagule.

Traduit par Mojca Medvedšek et Jean-Paul Daoust




PAPILLONS
Traduit par Mojca Medvedšek et Jean-Paul Daoust


31

les ponts étaient remplacés par les passerelles, il y a
des tombes dans les parcs, les enfants fabriquent
des flûteaux des os et sifflent dans le soir
comme c'est triste la chanson des navires perdus.

44

la course vide à travers la cité, les explosions des granades
les troupes des cadavres, le chant dans l'église, les longues queues
pour rentrer, une chevrette renversée, une nouvelle musique
ton baiser glacé – et vient le soir.

58

tu entends battre les tambours dans l'obscurité, viens dans la forêt, mon enfant
chez le singe et le serpent, tu n'as besoin de rien de ce qui est dans le village,
viens, tu te débarrasseras des guerres saintes, des lumières
tu ne laisseras qu'une poignée de douleurs après toi.


66

je regarde les informations en croquant des chips et tout ce sang
passe, je suis étonné par la variété, je bâille
jusqu'à une mouche ne me dérange
en s'assoyant sur mes mains, ma tête, elle tue ma paix.


70

mon voisin coupe les têtes, il les écorche et les suspend
devant la maison comme des lampions, avec des clous
il écarte leurs sourires, au lieu des yeux il colle les étoiles
qui étincellent dans la nuit comme des coléoptères luisants.

72

une miette de bombe a blessé une aile de piéride
faible, il bat les ailes, s'éteint, se cache dans les fentes
comme s'il avait la honte, d'un chien sans une patte, des fruits pourris
de moi qui veux disparaître dans la terre, me cacher pour toujours.


95

une longue ligne de cocaïne à Ljubljana
les clochettes silencieuses, et la luge fonce à travers
les ruines, le cerf noir tire,
s'enfonce dans le brouillard – et alors?

Ljubljana, le refuge des pshychopates
on ne peut pas la rater sur la carte
d'un côté la salle d'attente autrichienne
de l'autre côté l'hospice des vieillards italiens
en dessous que des salles fermées d'un asile
aile b et ceux qui se prennent pour les héros
les collisions vides des voitures
quelques tremplins pour sauter dans l'abîme
les enfants qui errent dans la forêt comme affolés
les ivrognes tout le temps et où s'arrête
ce train qui les conduit derrière les murs
tout est ouvert comme une prairie
pour les hommes blancs, slovènes avec leurs femmes
toute la ville danse devant nos yeux
quand drogués, nous traînons en ville
inhalant poppers nous rigolons
puisque comment tout s'en va
comment les robes blanches ont-elles renié et
laissé que ça marche dans la ville
tu te penches vers moi et me dis:
Je suis pshychopate
lève-toi, lève-toi pour aller plus loin
regarde ces mannequins devant le café
et sur le marché, quelle variété de choix
les gens moches titubent derrière leurs pupitres
chaque année, au long de la rivière ils font descendre
leurs rêves, leurs espoirs à guérison
le vomissement et derrière la maison
tu es tout vert comme le dragon sur le pont
tu m'embrasses, tu me repousses comme si
dans ta tête se battaient les forces
intouchables, et tu écoutes le savant
donnant les ordres avec tout son savoir
les ballons, les machines, la foule qui fourmille
tout ça te cloue dans le sol
et on ne sais plus où tourner.

top

German

Banalien
Aus dem Slowenischen von Andrej Leben

DER HUND JAGT ÜBER DIE WIESE UND ICH BEOBACHTE IHN.
Allenthalben bleibt er stehen, er schnüffelt, saust
davon. Er macht Kreise. Am meisten schnuppert er
an den Maulwurfshügeln. Er bohrt sich richtig in sie hinein. Da
irritiert mich das Brummen meines Handys in der Tasche.
Bin ja gleich dran. Was treibst du,
fragt mich eine bekannte Dichterin. Liest du? Schreibst du?
Im Park ist es wohl schön. Nein, nein, bin ich
durcheinander. Ich beobachte die Maulwurfshügel … und den Hund, der
seine Schnauze in sie bohrt. Ach, soooo? Ich hab
gedacht, du arbeitest. Na, ich ruf an, wenn
ich fertig bin. Jetzt machte er sich über den größten her.
Wütend gräbt er, schnüffelt. Ich bin zu dumm,
gescheite Gedichte zu schreiben. Ich laufe zu ihm,
weil er schon übertreibt. Ich schreie, er nimmt keine Notiz
von mir. Ich zerre ihn weg, knie mich hin,
schütze den Zugang, der ins Land des Maulwurfs
führt. Ich sehe, einen hat er fertig gemacht. Hinten
rettet jemand in Panik seine Häute. Ein schmächtiger
Maulwurfdichter, der sein Buch zusammenstellt.
Er wird es tiefer schleppen, in die Erde, binden lassen,
und dann wird es durch die tausenden Kanäle
in die zentrale Maulwurfbibliothek der gelangen,
wo schon Millionen Bücher die Geschichte bannen.
Ich muß lächeln, in der Tasche brummt es wieder. Soll’s doch.
Ich stehe auf, weiche aus, der Hund schaut mich an, und
als ich mich abwende, weiß er, daß er vernichten kann, was
noch übrig ist.

WARUM ICH KEINE SOLDATEN MAG? WEIL SIE
überall Kinder säen, weil sie Kinder töten. Die stärkste
Erinnerung an meinen Vater ist ein Foto mit ihm
in Soldatenuniform. Alle übrigen sind verblaßt.
Keine Ahnung, wohin er sich verdrückt hat, wo er ist.
Ich kann mich an keine Berührung erinnern. Oder
mir graust vor ihm. In der Kaserne sind wir
den ganzen Tag auf und ab gegangen, haben hundertmal
die Stiefel geputzt, ohne zu fragen, warum. Soldaten
verteidigen immer den Frieden. So wie Polizisten
für unsere Sicherheit sorgen. In den Uniformen sind alle
irgendwie gleich. Und das langweilt mich.
Ich stelle mir immer vor, daß die leeren Köpfe
nach einer Art Drehbuch funktionieren, das immer
dasselbe ist. Es macht mir Sorgen, daß die meisten
Menschen Uniformen tragen. Oder daß sie dem
Nahe kommen. Und als du mir eines Tages
vorgeschlagen hast, daß ich eine Uniform anziehen soll, habe
ich nicht begriffen, daß du mir das Gehirn waschen wolltest.
Und als du mir ein andermal gesagt hast, du hättest
dir einen Polizisten gefunden, habe ich dich verstanden.
Schon als kleiner Junge ist mir das Spiel mit den Cowboys
und den Indianern nicht eingegangen. Ich habe nichts verstanden.

WAS IST ÜBERHAUPT PASSIERT? ICH GING AUF
einen nächtlichen Streifzug in eine Art Reservat
der Alternativkräfte dieses armseligen Volkes,
dem ich angehöre, und siehe da, es trug mich gleich
hin und her. Sie schlürften im Dunkeln
Bier, unterhielten sich, andere brüllten, einige
sprangen wild auf der Tanzfläche umher.
Es begann nach Gras zu miefen, zwei Dealer
boxten mir in die Rippen, daß ich was kaufen soll.
Dann sagte ich mir, nehm ich es eben als Reserve,
vielleicht kommt was Schönes vorbei. Und weil
ich mich schon das halbe Leben lang so plage, damit
ich am Leben bleibe und vielleicht das Geheimnis
des Lebens entdecke! Jetzt taumelte ich zu
den allerjüngsten Tänzern, um die fruchtlosen
Mühen zu vergessen, und schon war da ein Junge,
der nur darauf wartete, sich bis zur Ohnmacht
zu betäuben. Ich drückte ihm eine Tablette
in die Hand und lächelte verschwörerisch.
Ich wußte, daß ich dabei nicht nüchtern
bleiben darf, denn es riß ihn immer mehr,
er verdrehte die Augen, knirschte mit den Zähnen
und brachte kaum noch ein Wort heraus.
Er pickte sich an mir fest und unser
Schweigen brachte mich bei der dröhnenden
Musik in Trab. Ich weiß nicht, wie wir nach
Hause kamen, plötzlich lag ich neben ihm.
Er schlief, draußen war noch Nacht, ich aber konnte
nicht einschlafen. Ich zog mich an und
trat hinaus zwischen die Häuser und Straßen. Erst jetzt
bemerkte ich, daß es schneite, daß am Boden
alles voll Schnee war. Ich blickte empor, sodaß
ich im Schein der Straßenlampen nur
die Schneeflocken sah, die auf mich zuflogen. Alles
drehte sich, es war so schön, daß
mir alle Fragen völlig bedeutungslos
erschienen.

IN DIESEN TAGEN ENTSCHEIDEN DIE VÖLKER ÜBER KRIEG
und Frieden. Die angriffslustigeren erwärmen sich mehr für
ersteres. Sie stehen in langen Reihen und geben
ihre Stimmen ab. Die andern, gebückt
in den Baracken, verstehen nicht und haben nie
verstanden, warum sie überhaupt leben. Ich aber
sitze vor meinem Leben und stelle fest,
wie banal es ist. Kaum Worte wert.
Ich schweige. All diese Bücher, all das Schreiben,
die gesagten Worte, die sich in meinem Kopf
verloren haben. Ich weiß nichts mehr. Außer, daß ich
am liebsten verschwinden würde. In dieser Sinnlosigkeit
durchzuckt es mich plötzlich, ich erhebe mich von
meinem Leben, drehe mich um und stürme
hinaus. Ich gehe durch die Stadt, in Geschäfte,
und unterhalte mich andauernd. Über die
banalsten Dinge, die auf diese Weise amüsant
zu werden beginnen, sie bringen mich in Stimmung,
ich spiele mit Worten, Bedeutungen, es gibt
nichts Schicksalhaftes mehr, nichts Tragisches,
Entscheidendes. Sogar dieses Ringen um den Krieg,
oder der Glaube, die Liebe, alles hat sich
von meiner Brust gewälzt, wimmelt wo
unter den Füßen, ich aber lächle,
erlöst, ohne die Sorge, was mit meinem
banalen Leben passieren wird, das allein
im Zimmer hockt und grübelt und grübelt.

NACH DEN HOFDICHERN KAMEN DIE WEISEN DICHTER, DANN DIE
Gelehrten, dann die Poeten der Vision und dann die verrückten Poeten. Aus
all dem sind jetzt die bedröhnten Poeten entstanden.
Nicht diejenigen, die mit einer Flasche durch die dunklen
Gassen wanken, Katzen erschrecken und sich den Kopf
einschlagen. Sondern die Drogenexperten. Sie werfen
sich ins Jenseits, notieren die Halluzinationen oder
durchbohren sich die Haut. Die tätowierte Hand
berührt die Elektrotastatur, sie greift regelmäßig
zum Trichter und zieht eine Leine Weißes rein.
Als ich genug davon habe, leiste ich dir im Bett Gesellschaft.
Du preßt die Zähne und meinen Kopf zusammen, ziehst
mich an den Haaren und drückst mich tiefer. Ich zögere es hinaus,
du tobst. Wahrscheinlich hast du nichts für mich
übrig, jetzt aber würdest du mich niemals loslassen.
Ich streue dir ein wenig weißes Pulver auf den Schwanz,
daß du dich verkrampfst und explodierst. Was für einen
Lärm du machst! Das ist bestimmt keine Poesie.
Dann drehst du dich um, Zeit zum Aufstehen, denn
bedröhnte Poeten haben kein gemächliches Leben.

ICH LESE: FÜNFUNDVIERZIGJÄHRIGER VOLKSLHELD
mit seiner zwölfjährigen Geliebten getürmt.
Ich betrachte die Zeitung und bin zermürbt. Wie
soll ich mir so was leisten? Ach,
mit diesem Bahnhofsjungen türmen,
der so gefährlich aussieht. Oder Geld
haben und sie mir nach belieben kaufen.
Einen ganzen Harem würde ich in meiner Villa unterbringen.
Oder wenn ich wenigstens eine Pistole hätte, ich hielte sie
ihm an den Hals und schleppte ihn tief in die
dunklen Wälder. Vielleicht müßte ich ihn
sogar töten. Doch wer würde das schon bemerken. Es ist
unwahrscheinlich, daß er auf die Titelseiten
der Zeitungen kommt. So aber stehe ich wie eine Flasche
vor dem Klub herum, unterhalte mich
mit einem irre sexy Puertoricaner und versuche
ihm klarzumachen, daß er mich mehr
interessiert als sein Kokain. Den Preis dafür
kennt er, seinen eigenen nicht. So gehe
ich noch einmal allein zurück und atme durch,
denn wo sollte ich bloß noch das Geld hernehmen, um
ihn zum Schweigen zu bringen.

MAN HAT MIR NICHTS GEGEBEN, WAS MIR HELFEN WÜRDE
zu bestehen. Keinen Glauben, hoffen zu können,
zu bereuen, bitten und erlöst zu werden. Keine
Liebe, sie ringsum zu verstreuen. Um nicht
dauernd anzurennen, herumzubetteln um
Zuwendung, Zärtlichkeit, um einen Arm, der mich
leidenschaftlich drückte. Man hat mir die alten
Sitten, die Gebräuche nicht gegeben, jeder Tag ist
gleich, und auf keinen warte ich besonders, freu ich
mich. Man hat mir die Fähigkeit gegeben,
Schmerz zu erleben, schon wenn ein Blatt sich bewegt,
und ihn gleichzeitig zu ertragen. Mit zugepreßtem Mund.
Man hat mir eine schroffe Präzision gegeben, die
regelmäßig platzt, sodaß ich in den Abgrund kippe.
Man hat mir eine Welt gegeben, durch die es mich schleudert
und die ich nicht spüre. Ich sehe nur lauter Menschen,
die verloren haben. Sie haben sich T-Shirts angezogen
mit dem Aufdruck: I’m nobody. Who are you?
Wir begegnen uns auf der Straße, in der Arbeit, im Kino,
in Lokalen und unterhalten uns, fragen
und antworten. Und es tut uns weh.
Doch wir können nicht anders.

WIRKLICH, ES SCHEINT, ICH GESELLE MICH ZU JENEN, DIE
auf Flughäfen, im Jet, im Zug schreiben, die ständig Worten
folgen, nicht eigenen Gedanken. Die chaotische Welt rieselt von
allen Seiten herein, und hoch über ihr sind vielleicht diese Seiten ein
paar Stunden weit entfernt. Nebenan sitzt eine junge Frau, und mich stört
das Gefühl, mit ihr reden zu müssen. Woher nur und warum
dieser Gefährdungszustand. Beobachter der Welt. Zuerst liest sie Psalme,
ein bißchen auf englisch, ernster auf hebräisch. Dann
blättert sie im Cosmopolitan, vielleicht wäre sie gern berühmt, das TV
stellt sie auf einen Amikitsch ein, sie ißt nicht einmal zu Abend, Wasser und
trockenes Brot hat sie mit. Wenn wir abstürzen, wird sie hungrig
weiß Gott wohin eingehen. Ich lese, verstecke mich im Buch über kolumbianische
Buben, die sich umbringen und sich lieben. Am Bildschirm sind mir
die zottigen Tierchen, die Füchse, die Bären lieber. Ich wäre gern
ein Seepferdchen, so ein gelbes, in meinem Bauch würde ich
tausende Junge tragen, dann würde ich sie ausspeien, ihrem Schicksal
überlassen. Es wird so hoffnungslos, wenn dir immer weniger Dinge,
immer weniger Menschen, immer weniger Worte gefallen. Du schweigst.
Und dieses Fliegen ähnelt nicht einmal ansatzweise dem eines Vogels.
Oder ein Zugvogel sein, dauernd unterwegs, nie
an einen Boden gebunden, ein Nest, einen Vogel, was für einen
Vogel auch, wenn ich fliegen könnte, würde die Erotik zur Gänze verblassen.
Oho, jetzt kramt sie wohl Agatha Christie hervor, als wäre alles
zusammen nicht schon Horror genug. Das Kinderkreischen, das schrille,
lästige Babyweinen. Ich weiß nicht, warum ich mit meinem Hund
nicht ins Flugzeug darf, er würde bestimmt weniger auffallen als diese menschlichen Köter.
Vielleicht löst sich eine Tragfläche und wir kommen ins Schleudern, Schleudern.

VERGESSEN, WIE IN UNSERM MAISFELD DAS VERLETZTE
Reh Zuflucht suchte und mein Opa die Jäger rief, um es
wegzubringen, klein und hilflos wie es war.
Vergessen, die Burschen, die ihre Geheimnisse hatten und
sie vor mir versteckten. Wenn ich sie mal etwas fragte,
sagten sie zu mir: Du bist noch zu klein. Immer war ich
noch zu klein, und ich erfuhr nie, was sie hatten.
Vergessen, das Bürschchen, das sich im Kindergarten in mich
verliebte und mich andauernd küßte, die Erzieherinnen aber
lachten: Er ist doch kein Mädchen!
Vergessen, das unklare Zittern, die Hitze, die meinen Körper
überströmte, als die Mitschüler, einer nach dem andern,
zu mir nach Hause kamen. Ich gab ihnen Unterricht, weil sie
schlechte Noten hatten und man in der Klasse beschloß,
gerade ich könnte ihnen helfen. Die Burschen wurden
mir zugeteilt, die Mädchen einer Mitschülerin.
Vergessen, wie meine Blicke ihrem ersten Flaum zuflogen,
wie ich mich beim Turnen lieber krank stellte, damit
ich im Turnsaal auf der Bank sitzen und sie beobachten
konnte, als sie dem Ball nachjagten.
Vergessen, meine ersten Notizen, die diesen Burschen gewidmet waren.
Vergessen, mein verzweifeltes Betrinken, denn nur dann, nur
dann traute ich mich, meine erste Liebe zu berühren.
Alles vergessen, was danach kam.
Vergessen, meine erste Freundin, die mich nie ranließ, obwohl
ich sie dauernd bedrängte. Unfaßbar, wie bedürftig ich
damals war!
Vergessen, den Mann, den meine langen Haare irritierten
und meine zierliche Figur, sodaß er mir etwas nachbrüllte, als ich mich
dann umdrehte, es war am Aufgang zur Schule, schlug er
seinen altmodischen Mantel auf und zeigte seinen
häßlichen, roten Schwanz.
Vergessen, den Ekel, der mir hochkam, und die Zärtlichkeit,
mit der ich in die blauen Augen eines Mitschülers blickte.
Vergessen, die Zeit, als ich mich von der Männerwelt abwandte,
und die Frau, die mir dabei half. Unsere wunderbaren
Aufenthalte an der Küste, als das Leben nichts anderes
zu sein schien als das Wogen des Meeres.
Vergessen, das Gesülze meines Stiefvaters, das mich stets bedrohte,
daß ich auswich, denn ich hatte Angst, seine
Berührungen wollten gerne mehr sein.
Vergessen, daß ich es nicht über die Lippen bringe, daß ich so manches nicht
über die Lippen bringe und mich lieber verstecke, lieber verstumme, lieber
vergesse. Ah, Joe Brainard, lieber vergessen,
alles vergessen, denn es bohrt immer wieder in die schmerzenden Stellen
und wird bis zum Tod keinen Frieden geben. Vergessen, vergessen.
Manchmal herrscht in meinem Zimmer schreckliche Stille,
und noch schrecklichere Finsternis.

top

Italian - http://www.e-knigi.com.mk/01poetry/mozetic/sodrzini.asp?lang=eng

top

Latvian

Brane Mozetičs

* * *

Klausos, ka cilveki runa man apkart, un blenžu.
Viniem tik daudz ko teikt, vini tik lietpratigi,
dailrunigi un gudri. Viens saplestas bikses iesacis
runat par pilsetas udensvada problemam, tuklite
blakus man — par nebeidzamo ekspluataciju
Afrika, trešais izstasta smalkumus par kaut kada
aktiera jauno lomu kaut kada filma, kuru patlaban
rada. Neesmu to redzejis, tapec varu vien zeme
ielist aiz kauna. Man blakus pazina piepeši velas
zinat, kads mans viedoklis par krizi Tuvajos
Austrumos. Sastingstu. Vareju jau iedomaties, ka
vinam gribesies runat. Ar milzigam grutibam
nomurminu paris teikumus, sabojaju tam omu.
Ta vieta, lai nodotos krašnai domu un uzskatu
parmainai, stulbi blenžu, velos, kaut vinš
partrauktu jautat. Atveru žurnalu, mekleju
sludinajumu lappusi. It ka tas šobrid butu
vissvarigakais. Ja jau esmu tik vientulš, es
varetu ielikt žurnala sludinajumu, saku pats sev,
un tulit jau uztraucos, ka gan tas bus, un ka gan
tas izskatisies. Izlasu anketu, kuru man vajadzetu
aizpildit, un tulit man uzmetas zosada. Mana
milaka filma, milaka gramata, piecas lietas, kuras
es nemtu lidzi uz neapdzivotu salu, kadu partneri
velos un, vai dievin, kadel ir verts mani iepazit.
Nezinu atbildi ne uz vienu jautajumu, jo nekad
neesmu domajis ne par šiem, ne citiem. Mans
milakais ediens, mans milakais dzeriens. Neviens
man nekad to nav jautajis. Nemužam. Aizveru
žurnalu apmulsis, pilnigi nekompetents. Bedigi
skatos uz pazinu blakus, vinam tik garlaicigi,
ceru, vinš driz ies projam, un neviens no manis
neko vairs negaidis. Nezinu, ka vini bija man
iemacijuši kluset. Visi tuvinieki, seviški vectevs,
aizvien tik stradaja, runaja reti, tikai, ja tiešam
vajadzeja. Neatceros kadu daudz spriedelejam,
vismaz ne mana klatbutne. Neviens nejautaja,
kurš mans milakais ediens. Vai, ko es veletos.
Un tad, kad mes ar kaiminu zenu apskavamies,
kluseju es, un kluseja ari vinš.

* * *

Skatos uz visiem šiem tievajiem zeniem, kas
stav uz sturiem, kiniešiem, arabiem, melnajiem,
latino, bosniešiem, ka vini smejas, splauj,
daiktus sakeruši. Mans skatiens tos izgerbj,
glasta tiem krutis, stingros vederus, tumšos
muskulus, slid pari kermeniem šurpu un turpu.
Ka vini dejojot svaidas, karstuma nomet kreklus,
lidz iemirdzas sviedru lases, uzsvilpj meitenem,
un es iedomajos, ka vini man sekotu, ja vien
zinatu, ka skatos uz tiem. Acis viniem zinkari
leka pa pasauli, un skaidrs, ka sliktakais man
aiz muguras, speju tos petit bez liekam raizem,
jo ko gan tie daritu mana gulamistaba, kur valda
kartiba, kur nav jasauc policija, kur nav
jauztraucas par kautiniem vai jabeg no šavieniem.
Ko gan vini tur varetu stastit draugiem, par ko
gan lai vini platitos, kas viniem lautu valdzinat,
klut par blakus kvartala varoniem. Es redzu
ramumu svaru zale, kur izrada muskulus. Vai
baros, vai pludmales, kur tukstošiem geju skrienas
ar laiku. Ka vini trenetos mana gulamistaba, ka
gan vini sacenstos, ja laiks butu apstajies, ka vini
saprastu mazus skupstus, ka bauditu čukstus un
klusumu. Nezinamais tos biedetu, tapat ka biedeja
tevi, un tu smaididams lepni gaji pa durvim, tad
kluvi mazaks un mazaks, lidz izkupeji ka rita migla.

* * *

Naktis ir garas, un miegs man nenak. Gulu tumsa,
dzirdedams katru skanu, kad izdzirdu solus, klustu
nervozs, gaididams, vai tiem sekos atslegu škindešana.
Tad tumsa apklust, mana galva skrien teli, un nak
atkal jaunas skanas. Ta paiet visa nakts, isas kaisligu
sapnu ainas, jutu savu adu un kermeni, gaidu tevi.
Kad nakts vidu soli neapturami tuvojas, mana sirds
sit straujak, durvju rokturis sakustas. Redzu, ka tu
piedzeries kusties ka nesaprazdams, kur esi nokluvis.
Tu izgerbies, apgulies blakus man. Nervi ir pekšni
nomierinajušies, uzlieku galvu tev uz krutim un viss.
Tu murmini: kada velna pec tu vel esi ar mani?
Tev no manis nav nekada labuma! Kluseju. Tu velies
dzirdet atbildi un reibuma ludzies. Piespiežos tev un
vairs nevaru aizmigt. Nakts ir gara. Celojums sacies.
Tu guli mala, bedz no manis pa miegam, es lienu tuvak,
man aiz muguras suns, kas spiežas klat, un puse gultas
ir galigi tukša. Tads ir musu celojums, un neviens
neko nesaprot.

* * *

Vectevs bija pirmais, kurš pamanija — es neesmu
ta verts, lai dzivotu. Mana blaušana krita vinam uz
nerviem tik loti, ka vinš iesledza mani cukkuti.
Varbut cukas samitu mani, mazino, ja es nebutu
laika izglabts. Otru reizi mani bij jaglabj, kad iekapu
strauta, iekritu dublos ar seju, pekšni pietruka gaisa.
Vini izvilka mani ara aiz kajam. Trešoreiz vectevs,
uzkapis augša pie jumta labot vinogulaju kartis,
uzmeta man uz galvas spicu karti, domajams, nejauši,
kad biju izbazis galvu pa logu. Atgrudos no loga un
staveju istaba, verodams, ka asins plust man no
galvas. Nejutu itin neko. Pelke uz gridas kluva lielaka,
lidz beidzot kads nejauši ienaca. Tad atmina
aizmiglojas, atceros tikai, dakterim teicu, ka sasitu
galvu pret sienu. Man vajadzeja nomirt. Vismaz tris
reizes, vai varbut vairak. Mani slepkavoja lenam,
gadu no gada, lidz pieradu, gaididams apatiski, kad
viniem beidzot veiksies. Tu pieliki vislielakas pules.
Tu žnaudzi mani, lidz elpa apstajas, lauzi man kaulus,
dariji traku. Vairak neka tukstoš reižu milejamies, un
katru reizi tu veroji, vai šoreiz es parkapšu robežu,
lai neatgrieztos vairs atpakal. Neviens vairs neglaba
mani. Tas bija tik gruti. Vel vairak es tiku slepkavots,
kad tu pisi citus man blakus, smagi elpodams,
kliegdams, ka tev nekad nebus gana — it ka es butu
iemests cukkuti. Vispilnigak tu nogalinaji mani,
panemdams rokas nobraukto suni, leni, ka filma, ka
pedeja aina, kam seko tumsa.

Atdzejojis Karlis Verdinš

top

Macedonian

*
што е тоа што другаде те влече
во што е воопшто раэликата
не ли се исти и овде и таму
и еэерата и полињата
и насмевките и бакнежите и телата?
како што се исти прстите што допираат друга кожа
эборовите или страстите истрошени до крај,
о, какво беэумие, нестварни се само летот и надежта -
униформата е рамна на униформа, чиэмата на чиэма,
срната на срна, морето на море, јаэикот на јаэик,
градите на гради, болката на болка -
најпосле, колку ли чиэми, колку ли мориња,
колку ли гради, колку ли болки,
а овде е едната единствена, бескрајна, остра
и таму е едната единствена, бескрајна, остра.


*

кога доаѓам, ги рашируваш рацете колку што можеш
страден эа прегратки, милувања и бакнежи,
ми ја эграпчуваш раката, не можеш да им се наситиш
на моите усни, секогаш од почеток

те слекувам и в преграт те лулкам ко дете
кое ќе порасне и ќе си эамине,
понекогаш эабележувам траги од други прегратки,
од други эаби, гребнатинки, понекогаш и лигите

ги испуштам во тебе божем сок,
одиме по полето и не ме пушташ, подэастануваш,
се припиваш до мене, ми шепотиш

те сакам, трепериш, толку е ладно,
се наведнуваш, ја допираш почвата,
ме погледнуваш, 'рти, велиш со тивок глас.


*

страв ми е да те љубам, не эашто
се плашам од смртта или од распаѓање,
од мократа почва или од долгите раэделби,
не, но ти премалку чувствуваш,

пребрэо отвораш нова рана,
проэборуваш праэен эбор и уриваш
се пред себе, божем оркан ги бришеш
туѓоста и студенилото, ко што е животот

страв ми е, кога чекорам ниэ градот
дека ќе паднам, ќе исчеэнам во небиднината
и дека твојата сила ќе ме испружи на эемја

страв ми е да не се иэлее реката, да не потоне
сонцето, да не препукне главата, и сништата
не умрат, стравот е се поголем, како и светот.


*

долга линија кокаин ниэ Љубљана
тивки камбани, санките јурат
меѓу урнатините, црн елен ги влече,
во маглата тоне - и што потоа?

Љубљана, прибежиште на психопати
не можеш да ја утнеш на атласот
од една страна - австриска чекалница
од друга - италијански дом эа старци
долу се само одделенијата со эабранет влеэ:
ходник б и оние, кои мислат дека се јунаци,
праэно эалетување на автомобили,
неколку отскочни даски эа скок во пропаста,
деца кои бесцелно талкаат ниэ шуми
пијаници колку сакаш го чекаат воэот
што ќе ги однесе в эатвор
се е отворено божем ливада
эа (бели, словенечки) мажи и жени
целиот град ни танцува пред очи
кога эамајани талкаме ниэ него
вдишуваме поперс и се кикотиме
како се отишло по ѓаволите
и како белите мантили эатаиле и оставиле
сето ова да чекори наоколу,
а ти се припиваш до мене и ми велиш:
Јас сум психопат,
крени се, стани, да тргнеме напред
погледни ги куклине пред кафеанана,
или грдине луѓе што се мавтаат эад теэгите
ко да се шарена понуда на паэариштето,
и секоја година ги пуштаат по реката
своите соништа, своите надежи эа оэдравување,
блуења, толку блуења эад куќата,
целиот си поэеленел како эмајот на мостот,
ме прегрнуваш и пак ме отфрлаш,
божем во главата ти се судираат неуловливи сили,
и ги слушаш советите на учениот
кој во својот ум ти покажува
балони и машини,
а масата што врвори покрај тебе
те эабива в эемја и ти не энаеш,
каде да се свртиш.

top

 

Polish

***

wczoraj, gdy pierwsze krople musnęły twarz,
przez dachy przybył czarny kot i wśliznął się do prześcieradeł,
śliniąc zrzucone ubrania,
z rozkoszy, z przyjemności nadawał miękką
muzykę, która nosiła cię, bezgłośnie, po kryjomu
przez przebrodzone wody, ku falowaniu -

Martinique, to tamta wyspa, gdzie lato wiecznie
się rozciąga, bez końca, bez początku, czuję ją,
ten zapach mango w twojej skórze, gładkiej,
gdy sunę przez nią jak przez miękki piasek, drobny
pod zasłonami palm, czas jest długi, nasycony,
czy czujesz, ile odcisków zębów na moim
palcu, twoich białych zębów, ten kokos, mleko
kapiące przez czekoladową skórę
jej smak miłości, który silniej od soli
wżera się w moje wrażenie, mal de vie,
a dzika moc wpija się jak w gąbkę
słyszysz, słyszysz, gdy wiatr uderza w okna,
zasłony usuwając przed promieniami, tam, gdzie uchwyceni
w kleszcze rąk nie mamy odwagi się rozłączyć

co jest wiecznością, chwilą, co napięciem, energią,
rozkładającą nasze dwa ciała aż uścisk coraz ciaśniejszy,
bezprzedmiotowy, powiew, powiew spod drzwi
kiedy być może był jeszcze czas umierać - ach, nie
nie wstawaj, nie ruszaj się znad mnie, przeczuwam
przeczuwam, że oczy zwierząt iskrzą się z ciemności
czuję szalone sypanie się wszechświata do kropli wody
do kropli wody, która pełznie przez szybę, coraz mniejsza.


***

po co ciągnie cię gdzie indziej
w czym w ogóle różnica, czy jeziora
i pola nie są jednakowe tu i tam
i uśmiechy i całowanie ciała?
gdy w ciemnościach po innej skórze
palcami, lub gdy słowa, ciągle takie same,
lub gdy namiętności, do końca zużyte,
jakie szaleństwo, że tylko jeszcze ucieczka
i nierealna nadzieja -

mundur równy mundurowi, but
butowi, sarna sarnie, morze morzu
i język językowi, pierś piersi
ból bólowi -
i potem, ile butów, ile
mórz, ile piersi, ile bólów,
a tu jeden sam, długi, ostry,
a tam jeden sam, długi, ostry

Przełożyła Katarina Šalamun-Biedrzycka


***


długa linia kokainy po Lublanie,
ciche dzwoneczki i sanie pędzą przez
ruiny, czarny jeleń ciągnie,
zanurza się we mgle - i co potem?

Lublana, schronienie psychopatów,
nie można jej pominąć na mapie,
z jednej strony austriacka poczekalnia,
z drugiej włoskie hospicjum,
na dole jedynie oddziały zamknięte,
skrzydło B i ci, którzy mają się za bohaterów,
puste zderzenia samochodów,
kilka trampolin do skoków w głębokość,
dzieci bezsensownie błądzące po lesie,
pijacy, coraz więcej pijaków i gdzie się zatrzyma
pociąg, wiozący ich za mury,
wszystko otwarte, jak łąka,
dla mężczyzn, białych, słoweńskich, z żonami.
całe to miasto tańczy nam przed oczami,
kiedy łazimy po nim na haju,
wciągamy dym i się śmiejemy,
bo jak to wszystko ma odejść,
jak! białe fartuchy zataiły i
pozwoliły, by to w kółko chodziło.
pochylasz się nade mną i mówisz:
Jestem psychopatą.
podnieś się, podnieś, idziemy dalej,
spójrz na te lalki przed kawiarnią
i na targu, jaka bogata oferta,
brzydcy ludzie kiwają się za swoimi ladami
i co roku puszczają na rzece
swoje sny, nadzieje na ozdrowienie,
wymioty, wymioty za domem,
jesteś cały zielony, jak smok na moście,
obejmujesz mnie, znów odsuwasz, jakby
biły się w twojej głowie siły,
nieuchwytne, i słuchasz uczonego,
rozkazującego wedle swego uznania,
balony, maszyny, tłum, kłębiący się,
wszystko wbija cię w ziemię
i nie wiesz, jakby się obrócić.

***

wczoraj wstawili do specjalnego pokoju łóżko,
zabrali mi ubrania i zamknęli mnie z nagą kobietą,
czułem przy boku ciepły jej oddech
a w słabym świetle niezliczone zielone oczy,
czyhające na gesty, na myśli, na sny.
kiedy indziej przyprowadzili przystojnego młodzieńca
o lśniącej skórze, krzepkich udach, i czekali.
ach, pot, ten strach, krzyki we mnie, a w tle
kable elektryczne, krzesło i czajnik -
w końcu przytuliłem się do młodego jelenia,
już nie oddychał, jeszcze tylko wypłynęła z niego cienka stróżka
krwi, czasem drgnęło jeszcze jakieś ścięgno, został zapach
lasu, wilgotna ziemia na kopytach,
kleiłem się do niego i czekałem, czekałem,
całą długą noc wpatrywały się w nas oczy ze szpar.


***

śniło mi się, że umarłeś,
że pusty był pokój, koszula,
wieszak, a wokół mnie coraz
więcej przestrzeni, więcej ciszy.

stojąc, wyglądałem przez otwarte okno, patrzyłem
w ciemność całymi godzinami, czekałem,
że może zadzwonisz, bałem się
zasnąć, bałem się opuścić powieki.

liczyłem palce, guziki, liczyłem kroki,
gapiłem się w noc, drżąc szeptałem
i odpędzałem wszystkie obrazy z tobą,

śniłem, że sny umarły,
że pełźniemy w głębię, sami,
puści, i że ciebie już nie będzie.


Przełożyła Agnieszka Będkowska-Kopczyk

top

Portuguese - http://www.geocities.com/versiones.geo/ver49bmozetic.htm

top

Spanish - http://www.zapatosrojos.com.ar/pdg/Poesia/Poesia%20-%20Brane%20Mozetic.htm

top

Swedish


* * *


en lång linje med kokain genom Ljubljana
tysta klockor, och en släde far genom
ruinerna, en svart hjort drar den
den försvinner i dimma - och sen då?

Ljubljana, en tillflyktsort för psykopater
du kan inte missa staden på kartan
på ena sidan ett österrikiskt väntrum
på andra sidan ett italienskt sjukhem
nedanför finns sedan bara slutna avdelningar
flygel B och de som anser sig vara hjältar
innehållslösa bilkrockar
några trampoliner för hopp ner i djupet
barn som helt utan mening irrar i skogen
berusade överallt, och var stannar
tåget som för dem utanför murarna
allt är öppet, som en äng
för män, vita, slovenska, med hustrur
hela denna stad dansar inför ögonen på oss båda
när vi påtända rumlar runt där
sniffar poppers och vrålar av skratt
åt hur allt kommer att gå under
hur de vita rockarna hemlighållit och
tillåtit att sådana får gå lösa
du böjer dig ner mot mig och säger:
Jag är psykopat
res dig, res dig, vi går vidare
titta på marionetterna framför caféet
och på salutorget, vilket rikt utbud
fula människor som står ostadigt bakom diskarna
och varje år låter de sina drömmar
spolas med av floden, hoppet om att bli frisk
kräkningar, kräkningar bakom ett hus
du är alldeles grön, som draken på bron
du omfamnar mig, skjuter bort mig igen, som om
krafter kämpade i ditt huvud
ogripbara, och du lyssnar på någon lärd person
som med sitt förstånd ger dig order
ballonger, maskiner, en kryllande massa med folk
allt slår ned dig i marken
och du vet inte hur du skall vända dig.

* * *


vilka är de band du knyter, vilka är
dina rötter, det finns inget, ingenting, allt passerar förbi
och din tunga är utan mening, ditt leende glädjelöst
helt förtvivlad, med skräck för tillvaron, sökandet
nu har bilden av verkligheten avslöjats för dig
då du avlägsnat de lager som samlats under sekler och under dem
allt ändlöst springande över fält, genom skogar
sökande efter mat och könsumgänge
och ensamhet, då en blixt jagar dig på flykt
då okända folk förföljer dig med spjut
och haglande stenar fäller dig till marken
alldeles ärrig, fortfarande med vilja att leva
att se de gåtfulla fåglar som flyger över kärret
förundras över de smäckra rådjuren, jaga dem
känna den mjuka gyttjan mot benen och älska
kvinnor, män, uppfostra barn
att ännu inte glömma allt detta
inte sluta glida från den ena jorden
från den ena kroppen, bort, någon annanstans
hela tiden ensam, då landskapet är okänt för dig
och du ser ansiktena för första gången – ensam, verklig, utan lögner.

* * *


i går när de första dropparna föll över ansiktet
kom en svart katt över taken och kröp in mellan lakanen
och fläckade de avtagna kläderna med saliv
av njutning, av behag gav han ifrån sig en mjuk
musik som bar dig, i hemlighet, ljudlöst
över vatten som man vadat över, mot vågorna

Martinique är den ö där sommaren är
evig, utan början eller slut, jag känner den
denna doft av mango i din hud, så slät
när jag glider över den som genom mjuk, fin sand
under ridåer av palmer, tiden går sakta, den är mättad
känner du alla märken efter tänder på mitt
finger, efter dina vita tänder, denna kokosnöt, mjölk
som tränger fram ur chokladhud
dess smak av kärlek, som starkare än salt
etsar sig in i det jag känner, mal de vie
och den vilda kraften sugs upp som av en svamp
hör du, hör du, när vinder blåser emot fönstren
och lättar på gardinerna för strålarna, där vi båda fast
i våra armars järngrepp inte vågar skiljas

vad är en evighet, ett ögonblick, vad är den spänning, den energi
som bryter ner våra kroppar, så att omfamningen blir allt tätare
meningslös, en vindpust in under dörren
då det kanske ännu vore tid att dö – åh,
stig bara inte upp, flytta dig inte ifrån mig, jag anar
jag anar att djurens ögon gnistrar i mörkret
jag känner hur världsrymden helt galet blir till en vattendroppe
en vattendroppe, som glider ner för rutan, mindre och mindre

* * *


i går ställde de in en säng i ett särskilt rum
de tog mina kläder och stängde in en naken kvinna ihop med mig
jag kände hennes varma andedräkt vid min sida
och i en svagt sken en oändlig mängd gröna ögon
som lurpassar på rörelser, på tankar, på drömmar
en annan gång förde de till mig en välväxt yngling
med glänsande hud, starka lemmar och väntade
åh, svett, denna rädsla, rop inom mig och i
bakgrunden elektriska trådar, en stol och en tekanna –
till sist tryckte jag mig mot den varma hjorten
den andades inte längre, bara lite blod rann ännu ur dess ådror
emellanåt ryckte det fortfarande i någon sena, doften av skog
fanns kvar, fuktig jord på hovarna
jag tryckte mig tätt mot den och väntade, väntade –
hela långa natten stirrade ögon på oss båda ur de små gluggarna

* * *


vad är det som lockar dig någon annanstans
vad är det över huvud taget för skillnad, är inte
sjöarna och fälten här och där likadana
och leendena och kyssarna och kropparna
är de inte det? i mörkret på en annan hud
med fingrarna, eller då orden ständigt är de samma
eller då lidelsen är fullständigt förbrukad
någon slags galenskap, att bara flykt återstår
och en overklig förhoppning –
alla uniformer är likadana,
alla stövlar, alla rådjur, alla hav
alla språk, alla bröst
och alla smärtor –
och sedan, hur många stövlar, hur många
hav, hur många bröst, hur många smärtor
här finns en enda, lång, intensiv
där finns en enda, lång, intensiv.

* * *


jag drömde, att du dött
att rummet var tomt, en skjorta
en klädhängare och omkring mig hela tiden
mera utrymme, mera tystnad

jag stod vid ett öppet fönster, jag tittade
ut, i mörkret, hela timmar, jag väntade
på att du kanske skulle ringa, jag var rädd
att somna, rädd att sluta ögonlocken

jag räknade fingrar, knappar, jag räknade steg
jag stirrade ut i natten, jag viskade huttrande
och jagade bort alla bilder av oss

jag drömde, att drömmarna var döda
att vi två gled ner i djupet, ensamma
tomma, och att du inte skulle finnas mer.

top